Maroko

Pierwsi mieszkańcy tych ziem to Fenicjanie, a następnie Kartagińczycy. Od 42 roku aż do V wieku kraj był prowincją rzymską, później został podbity przez germańskich Wandalów. Od VI wieku opanowało go Bizancjum. W W wieku ziemie dzisiejszego Maroka podbili Arabowie, włączyli je do kalifatu i rozpoczęli islamizację ludności. Od XI wieku władzę sprawowały potężne dynastie pochodzenia berberyjskiego: Al-morawidzi i Almohadzi. Od XIV wieku do Maroka zaczęli docierać Europejczycy, zwłaszcza Portugalczycy i Hiszpanie, i osiedlać się, głównie na wybrzeżu. W XVI wieku krajem rządzili królowie pochodzenia arabskiego. W tym samym wieku już całe wybrzeże atlantyckie zajęte było przez Europejczyków. Z racji ważnego strategicznie położenia nad Cieśniną Gibraltarską o kontrolę nad Marokiem rywalizowały największe potęgi kolonialne - Wielka Brytania i Francja. W XVII wieku Mawlay Ismail próbował przy poparciu Francji zjednoczyć państwo, wypędzając brytyjskich i hiszpańskich osadników. W XVIII wieku udało się Marokańczykom odebrać Anglikom Tanger, który znajdował się w ich rękach od roku 1663,oraz wyprzeć Hiszpanów z zajmowanych przez nich miast Wiek XIX przyniósł osłabienie władzy sułtana i wzrost wpływów Francji, która opanowała sąsiednią Algierię. Marokiem interesowali się także Niemcy, co stało się przyczyną dwóch tzw. kryzysów marokańskich i doprowadziło w roku 1905 i 1911 do konfliktu z Francją. Ostatecznie Francja w roku 1912 uczyniła Maroko swoim protektoratem. Północne wybrzeże z miastami Ceutą i Mclillą przypadło Hiszpanii. Kilka lat wcześniej, bo w 1896 roku, Hiszpania zagarnęła dużą część marokańskiej Sahary. W 1923 roku miasto Tanger, leżące u wejścia do Cieśniny Gi-braltarskiej, uzyskało status strefy międzynarodowej. Podczas II wojny światowej sułtan Moham-med (1909-1961) stanął po stronie aliantów przeciwko Niemcom. Pod naciskiem dążeń niepodległościowych i powstań w dużych miastach Francja zrzekła się praw do Maroka, które w 1956 roku uzyskało niepodległość. W tym samym roku sułtan Mohammed został królem. W roku 1961 tron po nim odziedziczył panujący do dziś Hassan II (ur. 1929), syn Mohammeda. Hiszpania zrezygnowała z marokańskich posiadłości w latach sześćdziesiątych, pozostawiając pod swoim zarządem Ceutę i Melillę. Król Hassan II od lat siedemdziesiątych domaga się zwrotu Sahary Zachodniej, zasobnej w surowce mineralne. W roku 1975 podczas tzw. zielonego marszu wprowadził na teren Sahary 350 tysięcy nie uzbrojonych ochotników. Konsekwencją tego było zrzeczenie się rok później tych terenów przez Hiszpanię i ustanowienie nad nimi administracji marokań-sko-mauretańskiej. W porozumieniu pokojowym zawartym pod auspicjami ONZ Maroko i Front POLISARIO (organizacja walcząca o niepodległość Sahary Zachodniej) zgodziły się przeprowadzić referendum dotyczące przyszłości tej krainy.